Sesja Posterowa

Lista prac oryginalnych zakwalifikowanych do sesji plakatowej na V Międzynarodowym Kongresie Psychiatrii Sądowej 10-11 maja 2019 roku w Łodzi :

1. Tytuł: Osobowość dysocjalna studium przypadku

Autorzy: Szymon Bazaniak, Wiktoria Włodarska, Anna Telążka

Uniwersytet Medyczny w Łodzi

2. Tytuł: Paląca sprawa

Autorzy: Justyna Jasionowska, Aleksandra Skiba, Monika Talarowska

Klinika Psychiatrii Dorosłych UM w Łodzi

3. Tytuł: Pseudologia fantastica

Autorzy: Justyna Jasionowska, Paulina Maruszewska, Monika Talarowska

Klinika Psychiatrii Dorosłych UM w Łodzi

4. Tytuł: Afekt czy niepoczytalność ? Zabójstwa polityczne w Polsce w XXI wieku

Autor: mgr Michał Puzio

Katedra Teorii Polityki i Myśli Politycznej, Wydział Studiów Międzynarodowych  i Politologicznych, Uniwersytet Łódzki

5. Tytuł: Wady i zalety środka zabezpieczającego pod postacią terapii ambulatoryjnej na przykładzie pacjentki objętej tą formą leczenia

Autor: Maria Łukasik

Klinika Psychiatrii Dorosłych, Uniwersytet Medyczny w Łodzi

6. Tytuł: Nerkowe powikłania przewlekłej litoterapii – przypadek pani Renaty

Autor: Aleksandra Sipowicz, studentka III roku kierunku lekarskiego na CM UMK

Justyna Sipowicz, Wojewódzki Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Świeciu

7. Tytuł: Opiniowanie w sprawie poczytalności osób chorych na schizofrenię

Autorzy: Maruszewska Paulina, Orzechowska Agata, Mossakowska- Wójcik Joanna

Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

8. Tytuł: Zastosowanie długodziałających leków przeciwpsychotycznych u pacjentów detencyjnych

Autorzy: Katarzyna Bliźniewska-Kowalska, Paulina Maruszewska, Bartłomiej Helman, Monika Talarowska

Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

9. Tytuł: Odpowiedzialność karna przestępców pod wpływem alkoholu

Autorzy: Marta Broniarczyk-Czarniak, Bartłomiej Helman

Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

10. Tytuł: Przestępczość seksualna

Autorzy: Paulina Maruszewska, Katarzyna Bliźniewska-Kowalska, Justyna Jasionowska, Monika Talarowska

Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

11. Tytuł: Strategie radzenia sobie ze stresem a obraz własnej choroby pacjentów przebywających w oddziałach psychiatrii sądowej

Autor: Marta Kłak

12. Tytuł: Stres i wypalenie zawodowe w zawodach prawniczych

Autorzy: Skiba A., Milczarek J., Łukasik M., Filip M., Jasionowska J.

Uniwersytet Medyczny w Łodzi, Klinika Psychiatrii Dorosłych

13. Tytuł: Czy lekami psychotropowymi można oszukać „wykrywacz kłamstw”?

Autorzy: Rafał Skowronek, Anna Skowronek, Marek Krzystanek, Dariusz Belowski

Katedra i Zakład Medycyny Sądowej i Toksykologii Sądowo-Lekarskiej, Wydział Lekarski w Katowicach, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; 

Poradnia Chorób Nerwowych i Psychicznych „Integritas” w Oświęcimiu;

Klinika Rehabilitacji Psychiatrycznej, Katedra Psychiatrii i Psychoterapii, Wydział Lekarski w Katowicach, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; 

Klinika Chorób Wewnętrznych i Farmakologii Klinicznej, Wydział Lekarski w Katowicach, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; 

14. Tytuł: Zespół alienacji rodzicielskiej

Autor: Paulina Maruszewska

Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

 

 


 

 

 

Tytuł: Osobowość dysocjalna studium przypadku

Autorzy: Szymon Bazaniak, Wiktoria Włodarska, Anna Telążka

Uniwersytet Medyczny w Łodzi

Streszczenie:

Praca przedstawia streszczenia dwóch artykułów dziennikarskich o przestępstwach osób   z zaburzeniami osobowości typu dysocjalnej, które mają stanowić punkt wyjścia dla przemyśleń  na temat postrzegania tego zjawiska w przestrzeni publicznej i kreowania wizerunku seryjnych morderców kosztem negatywnego wizerunku osób chorych psychicznie. Plakat zarysowuje zjawisko tworzenia pejoratywnych określeń chorób psychicznych i stara się odpowiedzieć na pytanie o źródło tego procesu. Czy tkwi on w sposobie pracy mediów informacyjnych, które mają ogromny wpływ  na kształtowanie się opinii publicznej, a może wizerunek psychopaty- człowieka złego moralnego  jest uwarunkowany kulturowo. Celem pracy będzie uwrażliwienie odbiorcy na proces generalizacji czynów złych moralnie na wszystkie osoby cierpiące psychicznie. Często wynikający z przedstawiania przez media masowe w niewłaściwy sposób informacji o osobach z zaburzeniami osobowościami, które popełniły przestępstwo, tworząc tym samym nieprawdziwy obraz świata. Praca również podkreśla proces zachodzący w dzisiejszej popkulturze, a mianowicie proces gloryfikacji zła, widoczny najwyraźniej w kinematografii. Poza tym plakat zawiera kryteria klasyfikacyjne zaburzeń `osobowości dysocjalnej według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób- ICD10.

 

 

 

Tytuł: Paląca sprawa

Autorzy: Justyna Jasionowska, Aleksandra Skiba, Monika Talarowska

Klinika Psychiatrii Dorosłych UM w Łodzi

 

 

Streszczenie:

Celowe podpalenia wiążą się z ogromnymi kosztami społecznymi i finansowymi. W Polsce w 2010 r. liczba przestępstw dotyczących spowodowania pożaru lub podpalenia wyniosła 575 ze średnią wykrywalnością 44,4 %, natomiast straty pokrzywdzonych wyniosły w przypadkach przestępstw z art. 163 §1 KK (sprowadzenie powszechnego niebezpieczeństwa powstania pożaru) i §3 (spowodowanie śmierci w wyniku pożaru) – 72,6 mln zł, zaś z art. 163 §2 (nieumyślne sprowadzenie niebezpieczeństwa życia w postaci pożaru) i §4 (nieumyślne spowodowanie śmierci w wyniku pożaru) – 23,7 mln zł. W 2017 r. wg szacunków Państwowej Straży Pożarnej w ogólnej liczbie zdarzeń pożary stanowiły 24,22%, a ich ilość w porównaniu do 2016 r. nieznacznie zmalała. Ustalenie występowania motywu jakim kierował się sprawca podpalenia stanowi niezwykle istotny element badania biegłego psychiatry, psychologa. Niestety w Polsce dotychczas nie opracowano danych statystycznych uwzgledniających motyw ,,podpalacza”, dodatkowo wiedza kliniczna związana z tą dziedziną jest bardzo słabo rozwinięta w stosunku do innych obszarów psychologii i psychiatrii sądowo-klinicznej. Dostępna literatura wyodrębnia następujące przyczyny podpaleń: piromanię, oszustwo, próbę ukrycia innej zbrodni, próżność, zemstę, lekkomyślność nieletnich, niepokoje społeczne. Piromania jest zaburzeniem psychicznym charakteryzującym się celowymi i powtarzającymi się podpaleniami bez uchwytnego motywu,  głęboką fascynacją  ogniem i związanymi z nim akcesoriami. Osoby z piromanią nie mogą  powstrzymać popędu do podpalania i towarzyszącemu mu uczucia wewnętrznego napięcia, które znika dopiero po  wznieceniu ognia. Większość aresztowanych osób z piromanią jest uważana za przestępców i skazywana na kary więzienia, nie otrzymując opieki psychiatrycznej, dlatego też rozpowszechnianie informacji na temat charakterystycznych cech tej jednostki może  dostarczyć wskazówek dotyczących  potrzeb leczenia.

 

 

 

Tytuł: Pseudologia fantastica

Autorzy: Justyna Jasionowska, Paulina Maruszewska, Monika Talarowska

Klinika Psychiatrii Dorosłych UM w Łodzi

 

Streszczenie:

Pseudologia fantastica (mitomania, kłamstwo patologiczne, zespół Delbrücka) to zespół psychiatryczny budzący dotychczas wiele kontrowersji. Nie ma zgody co do definicji patologicznego kłamstwa, ponadto stan ten nie jest uznawany za zdiagnozowane zaburzenie w Diagnostycznym Podręczniku Statystycznym Zaburzeń Psychicznych (DSM - 5). Mitomanią określa się prezentowanie zmyślonych, złożonych, barwnych historii, najczęściej  przedstawiających opowiadającego jako pozytywną, bohaterską postać. Podejrzenie patologicznego kłamstwa i związana z nim weryfikacja prawdomówności może stanowić ogromne wyzwanie w przeprowadzeniu ustrukturyzowanego wywiadu. Niezwykle ważne w tym elemencie wydaje się prawidłowe rozróżnienie treści mitomana od innych objawów psychopatologicznych takich jak: urojenia, konfabulacje czy symulacja. Istnieje wiele hipotez dotyczących etiologii tego stanu, funkcji  prezentowanych barwnych treści oraz zachowania w nie wglądu. W badaniach nad zjawiskiem mitomanii podkreśla się szczególną rolę czynników biologicznych tj. zmian strukturalnych mózgowia m.in. zmniejszenia proporcji istoty szarej do białej w okolicy przedczołowej, wyróżnia się również koncepcję ,,psychozy życzeniowej”. Istnieją sprzeczne doniesienia dotyczące tego, czy patologiczne kłamstwo jest świadomym działaniem, występują również opinie, iż jest to stan pośredni między świadomym oszustwem a złudzeniem. Niektórzy badacze przypisują patologiczne kłamstwo jako cechę osobowości psychopatycznej. Specjaliści z zakresu sądownictwa, różnych dziedzin medycyny a także innych instytucji niejednokrotnie zmuszeni są do konfrontacji ze zdumiewającymi, wręcz ocierającymi się o science fiction historiami, dlatego też istotne wydaje się poszerzanie wiedzy na temat mitomanii.

 

 

 

Tytuł: Afekt czy niepoczytalność ? Zabójstwa polityczne w Polsce w XXI wieku.

Autor: mgr Michał Puzio

Katedra Teorii Polityki i Myśli Politycznej, Wydział Studiów Międzynarodowych  i Politologicznych, Uniwersytet Łódzki

 

Streszczenie:

Juliusz Cezar, car Mikołaj II, Robespierre, Narutowicz, Lincoln, Kennedy, Indira Gandhi…  to nazwiska tylko niektórych z polityków starożytnego i współczesnego świata, którzy zginęli podczas sprawowania swych funkcji.  Zgodnie z polskim ustawodawstwem ,,nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu’’ (art. 1 § 3 k.k.). Przyczyną stwierdzenia niepoczytalności mogą być poważne choroby psychiczne (zaburzenia psychiczne przebiegające  z objawami psychotycznymi, ciężkie epizody depresji i manii), znacznego stopnia otępienie o różnej etiologii, głęboka niepełnosprawność intelektualna lub „inne zakłócenie czynności psychicznych” (np. ostra reakcja na stres, upojenie patologiczne, afekt patologiczny). Ustalenie niepoczytalności odnosić się musi do konkretnego momentu popełnienia czynu zabronionego (tempore criminis), czyli czasu, gdy sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był zobowiązany. W światowej historii orzecznictwa karnego już od czasów Cesarstwa Rzymskiego osoby chore psychicznie częściowo lub całkowicie uwalniano od kary za popełnioną zbrodnię uznając, że z uwagi na swój stan psychiczny nie ponoszą za nią odpowiedzialności. Ze specyficznie podwójnie wyjątkową w tym kontekście sytuacją mamy do czynienia wówczas, gdy ofiarą zabójstwa staje się osoba publiczna, a motywacja sprawcy tego czynu okazuje się mieć charakter polityczny.  Przedmiotowe opracowanie prezentuje przypadki dwóch zabójstw polskich polityków (Marka Rosiaka i Pawła Adamowicza), wobec sprawców których zachodziła wątpliwość co do ich poczytalności w chwili popełnienia zbrodni.

 

 

 

 

Tytuł: Wady i zalety środka zabezpieczającego pod postacią terapii ambulatoryjnej na przykładzie pacjentki objętej tą formą leczenia.

Autor: Maria Łukasik

Klinika Psychiatrii Dorosłych, Uniwersytet Medyczny w Łodzi

 

Streszczenie:

Art. 93.f. kk określa środek zabezpieczający pod postacią terapii ambulatoryjnej. Jest to nowa forma zabezpieczająca funkcjonująca od kilku lat, stanowiąca wyzwanie zarówno dla pacjenta jak i lekarza oraz terapeuty. Analizując przypadki pacjentów skierowanych sądownie do leczenia w Poradni Zdrowia Psychicznego obserwuje się zarówno zalety jak i wady tej postaci środka zabezpieczającego. Celem tej pracy będzie zwrócenie uwagi na to jakim pacjentom dedykowany jest ten środek, czym różni się od pozostałych, pokazanie możliwości i niedoskonałości tej formy na przykładzie leczenia ambulatoryjnego pacjentki, która po pobycie w zakładzie psychiatrycznym,  zgodnie z nakazem sądu zgłosiła się do Poradni Zdrowia Psychicznego celem dalszego leczenia psychiatrycznego i terapii uzależnień.

 

 

 

Tytuł: Nerkowe powikłania przewlekłej litoterapii –  przypadek pani Renaty.

Autor: Aleksandra Sipowicz, studentka III roku kierunku lekarskiego na CM UMK 

            Justyna Sipowicz, Wojewódzki Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Świeciu

 

Streszczenie:

Pacjentka lat 68, od 1986 roku leczona z powodu choroby afektywnej dwubiegunowej. W tym czasie pięciokrotnie hospitalizowana, ostatni raz 14 lat temu, od tego czasu w remisji. Przewlekle leczona litem – ostatnią dawkę przyjęła 13.10.2018. Pacjentka przyjęta na oddział 15.10.18, w wywiadzie od 3 dni pogorszenie stanu neurologicznego – pojawiło się drżenie rąk i nóg, nie mogła się podnieść, usiąść, porozumieć, nie chciała jeść. Przy przyjęciu do szpitala rozbierała się, przewracała, nie miała siły wstać, bez logicznego kontaktu, świadomość przymglona, napęd zredukowany. Bez cech psychozy. W wywiadzie polidypsja, poliuria (ok. 4 L/dobę). Poziom litu we wrześniu 0,93 mmol/L. Wykonano podstawowe badania krwi: stężenie sodu 139 mmol/L, kreatynina 1,58 mg/dL. Zlecono leki (bez litu), płyny (1,5l/dobę). Z uwagi na pogarszający się stan zdrowia 18.10.18 wykonano ponownie badania krwi; wykazały hipernatremię (177 mmol/L), podwyższoną kreatyninę (2,5 mg/dL). Założono sondę i podano 2l wody, 500ml 5% glukozy oraz 6jm Actrapid – wieczorem poziom sodu spadł (170 mmol/L), a o 7 rano wzrósł do wartości początkowych.  Z uwagi na masywne zaburzenia elektrolitowe przypuszczalnie w wyniku niewydolności nerek spowodowanej prawdopodobnie przewlekłą litoterapią wypisana z oddziału psychiatrycznego i skierowana na nefrologię. Pacjentka przebywała na oddziale chorób wewnętrznych w dniach 19 - 31.10.18. 31.10.2018 przyjęta ponownie na oddział psychiatryczny celem ustalenia leczenia. W oddziale obserwowano wahania stężenia sodu (137-160 mmol/L) i keatyniny; lit 0,49 mmol/L. Dopiero dołączenie Tialorid mitte w 25mg/2,5mg dało normalizację kreatyniny i poziomu sodu.  W miarę pobytu w oddziale funkcjonowanie pacjentki poprawiło się, nastąpiła poprawa funkcji kognitywnych i orientacji,  chętnie brała udział w terapii zajęciowej. Wypisana do domu 24.12.18.

 

 

 

 

Tytuł: Opiniowanie w sprawie poczytalności osób chorych na schizofrenię

Autorzy: Maruszewska Paulina, Orzechowska Agata, Mossakowska- Wójcik Joanna

Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

 

Streszczenie:

Zgodnie z art. 31 § 1 k.k. niepoczytalność jest jedną z okoliczności wyłączających odpowiedzialność karną z powodu braku winy sprawcy czynu zabronionego. Okolicznością wskazującą na wyłączenie zdolności rozpoznania w czasie czynu jego znaczenia lub pokierowania swoim postępowaniem może być choroba psychiczna, upośledzenie umysłowe lub inne zakłócenie czynności psychicznych. Nie każde jednak zaburzenie psychiczne stanowi podstawę do orzeczenia niepoczytalności, lecz tylko takie, które faktycznie pozbawia sprawcę zdolności rozpoznania znaczenia czynu  lub pokierowania swoim postępowaniem. Ta sama osoba może mieć bowiem różną poczytalność w odniesieniu do różnych czynów zabronionych. W przypadku opiniowania osób chorych na schizofrenię, najczęściej orzekana jest niepoczytalność, jednak nie w każdym przypadku osoba chora, rzeczywiście pozbawiona jest zdolności do rozpoznania i pokierowania swoim postępowaniem. Stan psychiczny jest strukturą dynamiczną, która  zmienia się w czasie i jest zależna od aktualnych okoliczności, zatem dokonując oceny poczytalności, biegli muszą odnieść się do konkretnego czynu i okoliczności, w jakich został on dokonany. Ich zadaniem jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy stan psychiczny w jakim znajdował się sprawca, w tych dokładnie określonych okolicznościach, w powiązaniu z licznymi czynnikami wpływającymi na zdolność procesu myślenia, przewidywania, podejmowania decyzji w czasie czynu, mógł wpłynąć na dokonanie czynu i poczytalność sprawcy. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie problematyki orzekania dotyczącego niepoczytalności osób chorych na schizofrenię, z uwzględnieniem przypadku, kiedy występowanie choroby psychicznej nie znosi ich zdolności do rozpoznania i pokierowania swoim postępowaniem.

 

 

 

Tytuł: Zastosowanie długodziałających leków przeciwpsychotycznych u pacjentów detencyjnych

Autorzy: Katarzyna Bliźniewska-Kowalska, Paulina Maruszewska, Bartłomiej Helman, Monika Talarowska

Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

 

Streszczenie:

Leki przeciwpsychotyczne długodziałające (ang. long-acting injectable (LAI) antipsychotics) to postacie neuroleptyków podawane w formie iniekcji domięśniowych celem uzyskania długotrwałego efektu terapeutycznego. Ich stosowanie umożliwia lepszą kontrolę nad regularnością przyjmowania leku przez pacjentów, a co za tym idzie poprawę w zakresie objawów psychotycznych. Zgodnie z obecnymi wskazaniami refundacyjnymi większość dostępnych w Polsce neuroleptyków długodziałających II generacji jest refundowanych wyłącznie u pacjentów, u których udokumentowano uporczywy brak współpracy przy stosowaniu leków doustnych. W świetle najnowszych badań ,z punktu widzenia zarówno farmakokinetyki jak i farmakodynamiki tych leków, wskazane byłoby rozpoczęcie leczenia długodziałającymi lekami przeciwpsychotycznymi już nawet przy pierwszym epizodzie choroby. Zważając na fakt jak istotna jest dobra kontrola objawów oraz współpracy u pacjentów detencyjnych, zwłaszcza w perspektywie zmiany środka zabezpieczającego z pobytu w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym na przymusową terapię ambulatoryjną, zasadnym wydaje się stosowanie LAI w tej grupie chorych. Celem niniejszej pracy jest usystematyzowanie danych na temat stosowania długodziałających leków przeciwpsychotycznych, z uwzględnieniem korzyści wynikających z ich zastosowania u pacjentów leczonych psychiatrycznie w ramach środka zabezpieczającego.

 

 

 

 

Tytuł: Odpowiedzialność karna przestępców pod wpływem alkoholu

Autorzy: Marta Broniarczyk-Czarniak, Bartłomiej Helman

Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

 

Streszczenie:

Biegli sądowi z zakresu psychiatrii spotykają się z problemem oceny poczytalności pijanych sprawców przestępstw podczas sporządzania opinii sądowo-psychiatrycznych dotyczących czynności prawnych regulowanych przez kodeks karny. Powoływani przez sądy i prokuratury lekarze psychiatrzy muszą rozstrzygnąć jaki jest wpływ upicia na ocenę zdolności rozpoznania przez sprawcę czynu zabronionego oraz pokierowania swoim postępowaniem. Główne trudności w opiniowaniu w tych przypadkach, wynikają z niejednoznacznej klasyfikacji upić alkoholowych oraz odpowiadającego im obrazu klinicznego. Artykuł 31 § 3 kodeksu karnego stanowi jasno, że przepisów § 1 i 2, które dotyczą sprawców dokonujących czynów w stanie niepoczytalności bądź poczytalności ograniczonej nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał lub mógł przewidzieć. W obowiązującym ustawodawstwie stan niepoczytalności czy poczytalności ograniczonej wynikającej z upicia zwykłego nie jest okolicznością łagodzącą, a taka osoba w świetle prawa traktowana jest jako osoba poczytalna, nawet jeżeli spożywała alkohol po raz pierwszy, gdyż wiedza na temat możliwych konsekwencji wynikających ze spożywania alkoholu jest powszechnie dostępna. W stosunku do tych form odurzenia alkoholowego, u których podłoża leżą pierwotne zmiany chorobowe mózgu lub zaistniałe w trakcie upicia zaburzenia pojawiają się w sposób nieprzewidywalny i zazwyczaj nie związany z typowym odurzeniem alkoholowym, prawo karne stosuje kryteria niepoczytalności lub poczytalności znacznie ograniczonej. Do stanu takiego zaliczamy najczęściej tak zwane upicie patologiczne oraz upicie na podłożu patologicznym, którego następstwa nie mogą zostać przez sprawcę przewidziane. Jednak rozpoznawanie stanu upicia ex post, gdy nie ma bezpośredniej możliwości obserwowania przez biegłych upić odmiennych od zwykłego, stwarza znaczną trudność orzeczniczą.

 

 

 

 

Tytuł: Przestępczość seksualna

Autorzy: Paulina Maruszewska, Katarzyna Bliźniewska-Kowalska, Justyna Jasionowska, Monika Talarowska

Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

 

Streszczenie:

We współczesnych społeczeństwach wszelkie działania będące odstępstwem od prawa są zabronione przez sformalizowane kodeksy prawne i podlegają karze – nazywane są one wykroczeniami lub przestępstwami. W aspekcie prawnym wyróżnia się przestępstwa seksualne i przestępstwa na tle seksualnym. Do pierwszych zaliczane są takie przestępstwa, w których wyraźnie ujawniają się okoliczności natury seksualnej, takie jak np. gwałt, czy kazirodztwo, określane przez prawo jako przestępstwa seksualne stypizowane. Do drugiej kategorii należą wszystkie inne przestępstwa, w których spostrzec można działanie czynników seksualnych w zachowaniu sprawcy. 

Obowiązujące w przeszłości normy w zakresie przestępstw seksualnych znacząco różniły się od współczesnych. W prawie germańskim za przestępstwa seksualne uznawano gwałt i niewierność. W prawie niemieckim z XII wieku obowiązywał zakaz odbywania stosunków seksualnych pomiędzy Chrześcijanami a Żydami oraz między służącym a panią domu- groziła za to kara śmierci. W XV wieku wymierzano karę ognia za sodomię, podczas gdy kazirodztwo karane było jedynie grzywną.  Dopiero w XXI wieku pojawił się znaczący liberalizm prawny wobec przestępstw seksualnych, co związane jest m.in. z rozwojem seksuologii jako nauki. Współcześnie w kodeksach karnych obowiązujących w różnych krajach penalizowane są różne formy przestępstw seksualnych. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie współczesnych danych dotyczących rozpowszechnienia i charakteru przestępstw seksualnych, ze szczególnym uwzględnieniem czynników wpływających na rozwój tego typu przestępczości. 

 

 

 

 

Tytuł: Strategie radzenia sobie ze stresem a obraz własnej choroby pacjentów przebywających w oddziałach psychiatrii sądowej.

Autor: Marta Kłak

 

Streszczenie:

W obecnych czasach coraz większy odsetek społeczeństwa boryka się z problemami psychicznymi wynikającymi z wysokiego tempa życia i wszechogarniającego stresu. Osoby chorujące na zaburzenia psychiczne stosują często nieskuteczne sposoby radzenia sobie ze stresem a ich postawy wobec choroby tylko wzmacniają objawy psychopatologiczne. Celem projektu badawczego było porównanie obrazu własnej choroby oraz strategii radzenia sobie ze stresem pacjentów przebywających na internacji. W badaniach wykorzystano dwa standaryzowane narzędzia badawcze: Wielowymiarowy Inwentarz Radzenia sobie ze Stresem – COPE, Kwestionariusz Obrazu Choroby – KOCh oraz ankietę własnej konstrukcji w celu uzyskania danych socjodemograficznych. Badania przeprowadzono w Specjalistycznym Psychiatrycznym Zespole Opieki Zdrowotnej  im. A. Kępińskiego w Jarosławiu,  w Oddziale Psychiatrii Sądowej o Wzmocnionym Zabezpieczeniu. Pod względem  częstotliwości stosowania poszczególnych strategii radzenia sobie ze stresem, internowani pacjenci stosunkowo często planują i podejmują ukierunkowane działania na usunięcie i zmniejszenie siły oddziaływania stresora  lub jego skutków. Poza tym, często trudną sytuację postrzegają w pozytywnym świetle, widząc w niej szansę dla własnego rozwoju. W przypadku braku odpowiednich środków zaradczych przyjmują zaistniałą sytuację jako nieodwracalną i traktują ją jako coś, do czego należy się przyzwyczaić i z tym żyć. Wyniki charakteryzujące pacjentów internowanych pod względem obrazu własnej choroby ukazują, że internowani odbierają chorobę w kategoriach wyzwania, któremu należy sprostać. Rzadko traktują chorobę w kategoriach czegoś wstydliwego, zaprzeczając chorobie i jej objawom oraz sporadycznie postrzegają chorobę jako sposób na utrzymanie opieki, troski i wielu przywilejów.

Słowa kluczowe: stres, obraz choroby, psychiatria sądowa, pacjent, internacja.

 

 

 

 

Tytuł: Stres i wypalenie zawodowe w zawodach prawniczych

Autorzy: Skiba A., Milczarek J., Łukasik M., Filip M., Jasionowska J.

Uniwersytet Medyczny w Łodzi, Klinika Psychiatrii Dorosłych

 

Streszczenie:

Stres to niespecyficzna reakcja ludzkiego organizmu na stawiane mu wymagania. Odczuwamy go, gdy ocenimy własną relację z otoczeniem jako zagrażającą. Do jednych z najbardziej stresogennych zawodów należą zawody prawnicze. Jednym z negatywnych skutków pracy w stresie jest wypalenie zawodowe - stan znacznego osłabienia zaangażowania jednostki w zakresie jej aktywności związanej z pracą, ze współwystępującymi objawami obejmującymi fizyczne oraz mentalne zmęczenie. Celem pracy jest przedstawienie aktualnych danych dotyczących problematyki wypalenia zawodowego w grupie zawodów prawniczych. Praca przedstawia przegląd i analizę danych z literatury oraz badań dotyczących omawianej tematyki. Wypalenie zawodowe to powszechny problem o charakterze społecznym, istniejący również w badanej grupie jaką stanowią prawnicy. Wyniki badań wskazują do ujawniania objawów wypalenia zawodowego szczególnie w wymiarze wyczerpania psychofizycznego - napięcie nerwowe, trudności z odpoczynkiem, radzeniem sobie ze stresem.

 

 

 

 

Tytuł: Czy lekami psychotropowymi można oszukać „wykrywacz kłamstw”?

Autorzy: Rafał Skowronek, Anna Skowronek, Marek Krzystanek, Dariusz Belowski

Katedra i Zakład Medycyny Sądowej i Toksykologii Sądowo-Lekarskiej, Wydział Lekarski w Katowicach, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; 

Poradnia Chorób Nerwowych i Psychicznych „Integritas” w Oświęcimiu;

Klinika Rehabilitacji Psychiatrycznej, Katedra Psychiatrii i Psychoterapii, Wydział Lekarski w Katowicach, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; 

Klinika Chorób Wewnętrznych i Farmakologii Klinicznej, Wydział Lekarski w Katowicach, Śląski Uniwersytet Medyczny w Katowicach; 

 

Streszczenie:

Autorzy w swojej praktyce spotkali się z przypadkiem, gdzie z powodu niejednoznacznych wyników badania poligrafem (nazywanym popularnie „wykrywaczem kłamstw”) zwrócono się do ekspertów z prośbą o wydanie opinii lekarsko-toksykologicznej uwzględniającej działanie leków, w tym leków psychoaktywnych przyjmowanych przez badanego. Po sugestii biegłych przed przeprowadzeniem kolejnych badań poligraficznych, od badanego w warunkach ambulatoryjnych zakładu medycyny sądowej pobrano krew żylną, oznaczono stężenia leków (metodą przesiewową ELISA i instrumentalną LC-MS, HPLC-PDA) i dokonano ich kompleksowej interpretacji z udziałem psychiatry i farmakologa klinicznego, której wyniki zostaną przedstawione w doniesieniu. Ekspertyza poligraficzna opiera się na założeniu, iż lęk osoby związanej ze zdarzeniem (sprawcy przestępstwa) przed wykryciem i poniesieniem odpowiedzialności, przejawia się w jej reakcjach fizjologicznych (zmianach oddechu, częstotliwości tętna, ciśnienia tętniczego krwi i przewodnictwa elektrycznego skóry – tzw. reakcji elektrodermalnej), które można rejestrować i które są inne niż u osoby niezwiązanej ze zdarzeniem (niewinnej). Farmakologiczne metody zakłócania badań poligraficznych, choć wydają się najtrudniejsze do wykrycia i najskuteczniejsze w zmienianiu (zwiększaniu lub zmniejszaniu) wielkości rejestrowanych reakcji organizmu, takie jednak nie są. Tego typu środki wpływają bowiem na stan badanego podczas całego testu, a nie tylko przy zadawaniu konkretnych pytań. Wpływ różnych substancji chemicznych na osoby w kontekście testów przeprowadzanych przy pomocy poligrafu nie jest jednakowy i bywa przeceniany. Leki typu diazepam, meprobamat, propranolol, metylofenidat, etc. nie są stuprocentowo skuteczne jako środki zakłócające. Mimo to podczas badania i interpretacji jego wyników należy mieć na względzie wpływ różnego rodzaju substancji chemicznych oraz psychopatologii na reaktywność organizmu badanego. Słowa kluczowe: poligraf, wiarygodność zeznań, psychofarmakologia, toksykologia sądowa

 

 

 

 

Tytuł: Zespół alienacji rodzicielskiej 

Autor: Paulina Maruszewska

Klinika Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi

 

Streszczenie:

Termin  zespół alienacji rodzicielskiej- Parental Alienation Syndrome (PAS) został wprowadzony w 1985 roku przez Doktora Richarda Gardnera- psychiatrę dziecięcego i biegłego sądowego, który w swojej pracy związanej z opiniowaniem w sprawach o opiekę nad dziećmi, zetknął się ze zjawiskiem celowego  nastawiania dziecka przez jedno z rodziców przeciwko drugiemu. Istotę PAS stanowi zaangażowanie dziecka w (nieuzasadnione lub przesadne) krytykowanie, oskarżanie i potępianie jednego rodzica pod wpływem manipulacji drugiego. W procesie powstawania zespołu alienacji rodzicielskiej, wpływ mają podświadome i nieświadome oddziaływania ze strony rodzica, ale również czynniki powstające w samym dziecku. Istotę problemu stanowią m.in. aktywne oczernianie rodzica przez dziecko, absurdalne lub błahe racjonalizacje tego oczerniania, jednoznacznie wrogi stosunek do oczernianego opiekuna, brak poczucia winy z powodu okrucieństwa wobec odrzucanego rodzica, powielanie argumentów alienującego rodzica, rozszerzanie negatywnej postawy na dalszą rodzinę i środowisko odrzucanego opiekuna. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie koncepcji stworzonej przez Gardnera i rozwijanej później przez kolejnych autorów, ze szczególnym uwzględnieniem jej przydatności i znaczenia w orzecznictwie sądów rodzinnych. 

MIEJSCE KONFERENCJI

Hotel Ambasador Premium****
Adres: ul. Kilińskiego 145
90-315 Łódź
Kontakt: 0048 42 677 15 40,
E-mail: premium@hotelambasador.pl

ORGANIZATOR

Pharma2pharma Sp. z o.o.
ul. Klaudyny 38/117
01-684 Warszawa
tel.: 22 254 86 95
www.pharma2pharma.pl
konferencje@pharma2pharma.pl